هرگز او را در بهشتم جاى نمی‌‌دهم
پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله:
- في ذِكرِ ما خَصَّ اللّٰهُ تَعالىٰ بِهِ أهلَ البَيتِ علیهم السلام -: «لَمّا اُسرِيَ بي إلَى السَّماءِ، أوحىٰ إلَيَّ رَبّي جَلَّ جَلالُهُ فَقالَ:... يا مُحَمَّدُ، لَو أنَّ عَبداً عَبَدَني حَتّىٰ يَنقَطِعَ و يَصيرَ كَالشَّنِ البالي، ثُمَّ أتاني جاحِداً لِوَلايَتِهِم، فَما أسكَنتُهُ جَنَّتي، و لا أظلَلتُهُ تَحتَ عَرشي».
- در بيان امتيازاتى كه خداى بلندمرتبه به اهل بيت علیهم السلام اختصاص داده است -: «شبى كه به آسمان (معراج) برده شدم، پروردگارم عزّ و جلّ به من وحى كرد و فرمود: «...اى محمّد! اگر بنده‌اى چندان مرا عبادت كند كه از هم بگسلد و مانند مَشکِ پوسيده شود، امّا با انكار ولايت ايشان (اهل بيت) نزد من آيد، هرگز او را در بهشتم جاى نمی‌‌دهم و در زير سايۀ عرشم در نمی‌‌آورم».
کمال الدین: ص۲۵۲ ح۲
