15. ثبت امامت در اعقاب

امام صادق عليه السلام فرمود:
بعد از امام حسن و امام حسين عليهم السلام ، امامت، هرگز به دو برادر نمى رسد و از دوران على بن حسين عليهماالسلام، چنان كه خداى تبارك و تعالى مى فرمايد، جارى گشت: « «وَأُوْلُواْ الأَْرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَى بِبَعْضٍ فِى كِتَـبِ اللَّهِ» ؛ و خويشاوندان، بعضى از ايشان اند كه سزاوارتر به بعضى ديگرند در كتاب خدا». پس از دوران على بن حسين عليهماالسلام، امامت جز در ميان فرزندان آنها نباشد.
يعنى امامت، پشت به پشت، از پدر به پسر، منتقل مى شود.
علّامه مجلسى مى گويد:
اين آيه شريفه، در دو جاى از قرآن ذكر شده است: آيه 75 سوره انفال؛ آيه 6 سوره احزاب. گويا در اين جا، مقصود همان آيه سوره احزاب است: «النَّبِىُّ أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنفُسِهِمْ وَ أَزْوَ جُهُ أُمَّهَـتُهُمْ وَأُوْلُواْ الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَى بِبَعْضٍ فِى كِتَـبِ اللَّهِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُهَـجِرِينَ» ؛ پيغمبر، به مؤمنان، از خودشان سزاوارتر است و همسران او، مادران مؤمنان اند و مهاجران، سزاوارترند.

16. اشاره و نصّ بر نام امير المؤمنين براى حضرت على عليه السلام

زيد بن جهم هلالى مى گويد:شنيدم امام صادق عليه السلام مى فرمود:
چون امر ولايت على بن ابى طالب عليه السلام نازل شده، پيغمبر صلى الله عليه و آله فرموده بود: به لقب «امير المؤمنين»، به على عليه السلام سلام كنيد. اى زيد! از جمله تأكيداتى كه خدا در آن روز، بر آن دو نفر (ابوبكر و عمر) نمود، اين بود كه رسول خدا صلى الله عليه و آله به آنها فرمود: برخيزيد و به عنوان «امير المؤمنين»، به على عليه السلام سلام كنيد. آن دو نفر گفتند: اى رسول خدا! اين امر، از جانب خداست يا از جانب رسولش؟ رسول خدا صلى الله عليه و آله به آنها فرمود: از جانب خدا و رسولش. پس خداى ـ عزّ و جلّ ـ اين آيه را نازل فرمود: «وَ لَا تَنقُضُواْ الْأَيْمَـنَ بَعْدَ تَوْكِيدِهَا وَ قَدْ جَعَلْتُمُ اللَّهَ عَلَيْكُمْ كَفِيلاً إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ مَا تَفْعَلُونَ » ؛ و سوگندها را پس از محكم كردنش كه خدا را ضامن آن كرده ايد، نشكنيد؛ زيرا خدا مى داند چه مى كنيد.