واژه «سعير» در قرآن و حديث

در قرآن ، واژه «سعير» ، شانزده بار ^۱ و واژه «سُعِّرتْ» ، يك بار آمده است . در قرآن ، واژه «سعير» گاهى در توصيف آتش دوزخ ، به كار رفته است مانند :
«مَّأْوَلـهُمْ جَهَنَّمُ كُلَّمَا خَبَتْ زِدْنَـهُمْ سَعِيرًا .^۲
جايگاهشان دوزخ است . هر زمان آتش آن فرو نشيند ، شعله تازه‏اى بر آنان مى‏افزاييم !» .
ولى قرار گرفتن اين واژه در برابر «جنّت (بهشت)» مانند :
«فَرِيقٌ فِى الْجَنَّةِ وَ فَرِيقٌ فِى السَّعِيرِ .^۳
گروهى در بهشت و گروهى در آتش سوزان‏اند» .
و تعبير «أصحاب السعير» ^۴ در چند آيه ديگر ، قرينه‏اند كه «سعير» علاوه بر معناى وصفى ، يكى از نام‏هاى دوزخ نيز هست . در احاديث نيز از دوزخ با عنوان «سعير» ياد شده است ، مانند : «حرّ السعير» و «عذاب السعير» . ^۵

6 . حُطَمه

ششمين نام دوزخ «حُطَمه» است .