علاوه بر اين، شيخ در پاره اى موارد در كنار وجه تقيّه، وجوه ديگرى نيز بيان نموده است، تا در فرض عدم تقيّه تعارض آن اخبار با ساير روايات صحيح مرتفع گردد؛ لذا مى توان اين بخش را در دو قسمت، مورد بررسى قرار داد:
الف. حمل بر تقيه بدون ذكر وجوه ديگر:
* در باب «صفة الوضوء»،دو روايت از جمله اين روايت را آورده است:

۰.و ما رواه هو ايضاً عن فضالة، عن الحسين بن أبى العلاء قال: قال أبو عبدالله(ع): «امسح الرّأس على مقدّمه و مؤخرّه». ^۱

و چون اين روايات با مبناى اماميه نمى سازد، مرحوم شيخ(ره) مى فرمايد:
اين دو روايبت بر تقيه حمل مى شود؛ زيرا در تعارض با قرآن و ساير روايات است و از اهل بيت(ع) كلامى منافى با قرآن شنيده نشده است. ^۲
* در همين باب، روايتى راجع به شستن پاها در وضو نقل مى كند:

۰.فأما مارواه محمد بن أحمد بن يحيى، عن أحمد بن الحسن بن على بن فضال، عن عمرو بن سعد المدائنى، عن مصدّق بن صدقة، عن عمار بن موسى، عن أبى عبدالله(ع)، فى الرجل يتوضأ الوضوء كلّه إلاّ رجليه، ثم يخوض الماءبهما خوضاً، قال: «أجزءه ذلك». ^۳

واضح است كه اين روايت با عقيده اماميه در روايات صحيح ناسازگار است، لذا مرحوم شيخ مى نويسد:
فهذا الخبر محمول على حال التقية، فأمامّع الاختيار فإنّه لا يجوز إلاّ المسح عليهما على ما بيّناه. ^۴
* در باب فوق الذكر، يعنى «صفة الوضوء»، وضو گرفتن حضرت على(ع) و