2. اين روايت مربوط به فرضى است كه زن، خويشاوند مرد بوده و خويشاوندى نزديك تر از وى وجود ندارد (وجه راجح در نظر شيخ همين است). در اين صورت، 4 را به سبب زوجيت و باقى مانده را به سبب خويشاوندى و قرابت به ارث مى برد. ^۱

3. بيان فقه الحديث

مرحوم شيخ(ره) در برخى جاها به بيان فقه الحديث پرداخته و در مواردى كه ميان وجوه مختلف مردّد بوده، قوى ترين و استوارترين وجه را برگزيده و مبناى گزينش (يا فقه الحديث)، درك عميق و ذائقه فقهى ايشان و گاهى به اخبار و روايات، خاطر مؤيدات فراوان است. از جمله مواردى كه بر اساس ذائقه فقهى خود عمل نموده است:

۰.... محمد بن النعمان الأحول عن أبى عبدالله(ع) قال: إذا دخل المسافر مع اقدام حاضرين فى صلاتهم، فإن كان الأولى، فليجعل الفريضة فى الرّكعتين الأوّلتين و إن كانت العصر، فليجعل الأوّلتين نافلة و الأخيرتين فريضة. ^۲

مرحوم شيخ(ره) مى نويسد:
اين كه امام(ع) در مورد مسافرى كه با گروه حاضر نماز جماعت مى گزارد، مى فرمايد: اگر نماز ظهر است، بايد فريضه را دو ركعت قرار دهد، بدين خاطر است كه وقتى چنين كرد، مى تواند دو ركعت اخير را نماز عصر قرار دهد و اگر نمازِ عصر است، بايد فريضه را دو ركعت اخير قرار دهد، به دليل آن است كه نماز خواندن، جز نماز قضا، بعد از نماز عصر كراهت دارد. ^۳
نمونه ديگر، حديث على بن مهزيار از امام جواد(ع) است. قال: قيل له، إن رجلاً تزوّج بجارية صغيرة فأرضعتها امرأته ثم أرضعتها امرأة اخرى، فقال ابن شُبرُمة: حرمت عليه الجارية و امرأتاه. فقال الجواد(ع): «اخطأ ابن شبرمة، حرمت عليه الجارية و امرأته التى