مصطفى را صاحب معجزه مى‏شناسد و گر مى‏شايد كه به وقت حجّت براى حجّت از براى اعدا به دعاى مصطفى، ماه بر آسمانْ به اشاره بنانِ سيّد به دو نيم شود و دگر باره هم آيد، عجب است كه روا نيست كه براى مرتبت ولى خدا به دعاى مصطفى، آفتاب بعد از غروب طلوع كند.^۱
ايشان در اين جا ردّ شمس را معجزه پيامبر مى‏داند و آن را حجّتى الهى در برابر منكران مى‏شمارد. وى در جاى ديگر، معجزه را براى امام نيز اثبات مى‏كند و مى‏نويسد:
آنگه [نويسنده سنّى‏] گفته است: «... رافضى امام را معجز گويد...». امّا جواب اين كلماتِ حشو بى اصل كه دگر باره از سر نصب و خروج ايراد كرده است، آن است كه شبهت نيست در آن كه شيعت، ائمّه را عند دعوى امامت و انكار قوم معجزات گويند و هر يك را أظهر من الشمس بوده است و اهل زمانه ايشان ديده‏اند و مخالف و مؤالف روايت كرده كه دال بوده است بر صدق دعوى هر يك و شيعت روا دارند كه صادقى را عند دعوى معجزى باشد من قبل اللَّه تعالى وگر چه مدّعى، نه پيغمبر باشد و نه امام، چنان كه مريم عمران را - صلوات اللَّه عليها - بود... تا طهارت و عصمت مريم معلوم شد قوم را؛ كذلك اگر بعد از رسول يا در عهد رسول، امام، دعوى حقّى رسول و كتاب و شريعت او كند و جماعتى بيگانگان بر آن انكار كنند، روا باشد؛ بلكه واجب باشد كه بارى تعالى معجزى ظاهر كند تا آن شبهت برخيزد و از اين جاست كه شيعت، ائمّه را اصحاب معجزات گويند و دلالات قاطعات برين معنى، بسيار است.^۲
مرحوم عبد الجليل رازى همچنين ادّعا و لاف سنّيان در باره نامه عمر به رود نيل و آرام شدن رود را يادآور مى‏شود و مى‏گويد:
خواجه ناصبى در عمر، دعوى خدايى كند آنگه به تشنيع بازگويد كه: شيعت، امام را معجز گويند تا روا باشد كه عمر جايز الخطا را بر زمين و رود فرمان باشد؛ امّا روا نباشد كه مرتضى معصوم را به وقت حاجت براى