ديده ، در مقام استعظام گفت كه: حقّ ـ سبحانه و تعالى ـ ملكت و پادشاهى عظيمى ^۱ به پسر داوود داده ، باد سخن او ^۲ را به گوش آن حضرت رسانيد ، پس نزد آن زراعت كار آمد و با او خطاب نموده فرمود: لَتَسْبِيحَةٌ ^۳ وَاحِدَةٌ يَقْبَلُهَا اللَّهُ تَعَالى خَيْرٌ مِمَّا اُوتِيَ آلُ دَاوُودَ ^۴ : به تحقيق كه يك تسبيح كه قبول فرمايد آن را خداى تعالى ، بهتر است از آنچه داده شده است ^۵ به آل داوود.
پس ، ^۶ از نفايس ذخاير و مقتنيات اين نشئه امكانى سوا جواهر گران بهاى مرضيّات الهى و مثوبات جاودانى، چيزى در خور علوّ همّت و سموّ قدر و حشمت اعاظم ملوك و اساطين سلاطين كه حرّاس اساس كارخانه ايجاد و تكوين اند نيست ، و در مرآت ضمير نافذ بصير صورت ، اين معنى به احسن وجهى جلوه نماست كه از اجلّه مبادى نيل اين غايت قصوا ، اداى وظايف ادعيه و اذكار، و قضاى حقوق فايته طاعت به انابت و استغفار، و گشودن ابواب برّ و نوال به مفتاح تضرّع و سؤال ^۷ ، و افروختن مصباح توجّه و اقبال در خلوت خانه دل و وحدت سراى بال است ، تا از بارگاه رحمت بى منتهاى الهى گاه لواى «فَإِنِّى قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ»^۸ مرفوع گشته ، فيروزى بخش جنود دل هاى شكسته گردد، و گاه نداى «يَـعِبَادِىَ الَّذِينَ أَسْرَفُواْ عَلَى أَنفُسِهِمْ لاَ تَقْنَطُواْ مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ»^۹ مسموع گرديده ، راهنماى قوافل آرزوهاى گم گشته شود ؛ «أَلاَ بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَـلـءِنُّ الْقُلُوبُ»^۱۰ .