ميل و رغبت به نيل و احراز اين سعادت عظما بيشتر و فزون تر است ، و از اين جاست كه از زمره شريفه فرمان فرمايان ممالك صورت و معنا ، كه مظاهر آثار جليّه ابداع و انشاء، و مكامن اسرار خفيّه «يُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ يَشَآء» ^۱ اند ، جمعى كه به علوّ همّت وعزيمت و سموّ نهمت و صريمت ^۲ سمت تقدّم و تفوّق داشته اند ، هماى بلند پرواز همّت والا را از محاوله استخوان ريزهاى زخارف دنيويّه بازداشته ، تحمّل اعباى امر و نهى را وسيله احقاق حقّ و ازهاق باطل ، كه مقدّمتين نتيجه صادقه خشنودى حضرت آفريدگار ـ جلّ شأنه ـ است ساخته اند .
چنانچه روايت شده كه روزى عبداللّه بن عبّاس رحمه الله ^۳ داخل شد بر حضرت اميرالمؤمنين و سيّد الوصيّين ـ صلوات اللّه و سلامه عليه ـ و آن حضرت مشغول به دوختن كفش خود بود ، پس از ابن عبّاس پرسيد كه: چيست قيمت اين كفش؟ ^۴ ابن عباس گفت: قيمتى نيست آن را. آن گاه آن حضرت فرمود: وَ اللّهِ ، لَهِيَ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ إِمْرَتِكُمْ، إلاَّ أَنْ اُقِيمَ حَقّاً أَوْ أَدْفَعَ بَاطِلاً ^۵ به خداى جلّ شأنه سوگند كه اين كفش دوست داشته تر است به سوى من از پيشوايى شما ، مگر آن كه بر پاى دارم حقّى را ، يا دفع كنم باطلى را.
و ^۶ مروى است كه روزى حضرت سليمان بن داوود ـ على نبيّنا و عليهما ^۷ السلام ـ بر بساطى كه جنّيان از طلا و ابريشم به جهت آن حضرت بافته بودند نشسته ، در ميان آسمان و زمين سير مى نمود ، زراعت كارى ، آن حضرت را با آن حشمت و شوكت