مقدمه مترجم

1 . يكى از معروف ترين و مهم ترين آثار قرآن پژوهى غرب در دوسده اخير تاريخ قرآن است. اين كتاب ، نخست در قالب پايان نامه اى به زبان لاتين به قلم تئودور نلدكه (1856 م) به رشته تحرير درآمد، اندكى بعد ، تحرير آلمانى آن در مسابقه آكادمى علوم فرانسه شركت داده و برنده مسابقه شد و سپس در 1860 م، در گوتينگن (آلمان) انتشار يافت
^۱
تقريبا چهل سال بعد، در 1898 م، ناشر از مؤلف خواست تا با بهره گيرى از اطلاعات و مطالعات جديد خود كتاب را بازنگارى كند. نُلْدكه به دليل مشغله و كهولت سنّ از اين كار عذر خواست و شاگردش فريدريش شوالى
^۲
. (1863 ـ 1919 م) را براى اين كار معرفى كرد. ويرايش دوم كتاب تاريخ قرآن دقيقا چهل سال (از 1898 تا 1938 م) طول كشيد. دو جلد آن را شوالى زير نظر نُلْدكه در سال هاى 1909 و 1919م، بازنگارى و منتشر كرد؛ اما اندكى پيش از انتشار جلد دوم درگذشت و شوهر خواهر وى، هاينريش تسيمرن
^۳
. كار چاپ آن را به انجام رسانيد براى جلد سوم كتاب، هرچند يادداشتهاى اوليه اى فراهم آمده بود، اما بيست سال كار مشترك و متوالى گوتهلف برگشترسِر
^۴
(1886 ـ 1933م) و اُتو پِرِتْسل
^۵
(1893 ـ 1941م) لازم بود تا به شكل نهايى اش در سال 1938 م ، درآيد. بنابراين، از آغاز تحرير نخست تاريخ قرآن تا شكل گيرى نهايى آن قريب به هشتاد سال گذشت و نسخه نهايى كه همواره پس از آن تجديد چاپ شده، حاوى اجزاى سه گانه اى است كه به ترتيب در 1909، 1919 و 1938م، منتشر شده است ^۶
. عناوين سه جلد اصلى تاريخ قرآن، به ترتيب از اين قرار است: ج 1 . درباب اصل و منشأ قرآن؛ ج 2. جمع و تدوين قرآن؛ ج 3: تاريخ متن قرآن.
با گذشت صد و پنجاه سال از تحرير نخست اين كتاب، ترجمه اى از آن حتى به ديگر زبانهاى اروپايى انجام نيافته بود. امين خولى در مقاله «تفسير» خود در دائره المعارف