و چون كسى كه اراده راهى دارد اول بايد در جست وجوى رفيق باشد و بعد از آن در حذر از دزد و قطّاع الطريق و بعد از آن در حذر از گم شدن و در رفتن از راه.
پس سالك به كلمه صِراطَ الّذينَ أنْعَمتَ عَلَيْهِمْ، طلب رفيق مى كند كه متابعان و پيروان حقّ اند! يعنى پيغمبران و صديقان و شهدا و صلحا و ايشان خوب رفيقان هستند.
غَيْر المَغْضوُب عَلَيْهِمْ و لاَ الضَّّالينَ؛ يعنى نه راه و رفتار آنانى كه خدا ايشان را غضب كرده، مانند يهودان، كه حق تعالى در شأن ايشان فرموده:
من لعنه اللّه و غضب عليه.^۱يعنى ايشان كسانى اند كه خدا لعنت كرده است ايشان را و غضب كرده است بر ايشان.
و نه رفتار گم شدگان مانند نصارا كه حق تعالى در شأن ايشان فرموده است:
قد ضلّوا من قبل و اضلّوا كثيراً.^۲
و در بعض روايات است كه الذَّينَ أنْعَمتَ عَلَيْهم، شيعيان علّى بن ابى طالب باشند. ^۳
و در بعضى اينكه مراد از مغضوب عَلَيهم، ناصبيها باشند و ضاليّن، اهل شكوك باشند، كه امام را نمى شناسند. ^۴
مراد، پناه بردن از رفاقت هر غضب كرده شده است تا ايمن باشد از دزدان راه، و از هر گمراهى تا ايمن باشد از كم كردن راه.
به اينجا ختم مى كنيم رساله را تا حق تعالى ختم كند عمر ما را به راستى و گم نكردن راه!
و كان ذلك في اواسط ذى حجة الحرام من شهور سنة الف و مأتين و ثمانية عشر من الهجرة النّبويّة(1218ق)، على مهاجرها آلاف صلاةًو ثناءًو تحيةٍ، و الحمد للّه اوّلاً و آخراً و ظاهراً .