3. وجوب اطاعت از امام معصوم عليه السلام

امام باقر عليه السلام فرمود:
بلنداى حقيقت و اشرف و قلّه و كليد آن و باب همه چيز و خرسندى خداى رحمان تبارك و تعالى، اطاعت امام است بعد از معرفت او... . خداى تبارك و تعالى مى فرمايد: «مَّن يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ وَمَن تَوَلَّى فَمَآ أَرْسَلْنَـكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظًا » ؛ هر كه اطاعت پيغمبر نمايد، اطاعت خدا كرده. و هر كه رو گرداند، او را رها كن؛ زيرا ما تو را نگهبان او نفرستاديم.
امام باقر عليه السلام به نقل از برخى اصحاب، درباره قول خداى ـ عزّ و جلّ ـ در آيه « «وَءَاتَيْنَـهُم مُّلْكًا عَظِيمًا » ؛ به آنها سلطنت بزرگى داديم»، فرمود:
مقصود، اطاعت آنهاست كه بر مردم واجب است.
يعنى سلطنت و قدرت كامل، وقتى تحقّق مى پذيرد كه مردم، با حكومت و همراه امام باشند كه درباره آل ابراهيم چنين بود.
حسين بن علاء مى گويد: گفتار خود را درباره اوصيا كه اطاعتشان واجب است، به امام صادق عليه السلام عرض كردم. حضرت فرمود:
آرى، ايشان همان كسانى اند كه خدواند متعال فرموده: «أَطِيعُواْ اللَّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِى الْأَمْرِ مِنكُمْ» ؛ اطاعت كنيد خدا را و اطاعت كنيد پيغمبر و اولياى امر از خودتان را. يعنى مقصود از اولياى امر، اوصيا هستند و ايشان، همان ائمّه معصوم عليهم السلام هستند.