غير از اين افراد به درستى اساتيدِ احتمالى او را نمى شناسيم. شايد بتوان گفت او در مراحل بعد به صورت متعارف، استاد خاصى نداشته است كه همين موضوع، از نكات پوشيده زندگى اوست. ^۱
وى در 1186 ق ، مقارن با آشوب هاىِ ناشى از حملات عبدالعزيز ـ حاكم سعودى ـ به احساء و گرفتارى هاى اين قضايا، راهى عتبات عاليات كربلا و نجف شد و به درس بزرگانى چون آقا محمّد باقر وحيد بهبهانى، سيد مهدى شهرستانى و سيد على طباطبايى ـ صاحب رياض ـ در كربلا و شيخ جعفر كاشف الغطاء و سيد محمّد مهدى بحرالعلوم در نجف اشرف حاضر شد. مدت و ميزان استفاده احسايى از اين بزرگان چندان روشن نيست و اصولاً وى از كسى به عنوان «استاد» در آثار خود ياد نمى كند. ^۲

مشايخ روايى و شاگردان

جمع زيادى از بزرگان براى احسايى گواهىِ روايى صادر كرده اند، كه از آن جمله اند:
1. سيد محمّد مهدى طباطبايى ـ بحر العلوم ـ
2. شيخ جعفر كاشف الغطاء
3. سيد على طباطبايى ـ صاحب رياضـ
4. سيد مهدى شهرستانى
5. شيخ حسين آل عصفور بحرانى
6. شيخ احمد دمستانى بحرانى
7. شيخ موسى بن جعفر كاشف الغطاء
8 . شيخ احمد بن محمّد آل عصفور بحرانى