امام کاظم علیه السلام
عن الحَسَنِ بنِ مُحَمَّدِ بنِ يَحيَى العَلَويِّ، حَدَّثَني جَدّي: كانَ موسَى بنُ جَعفَرٍ... سَخيّا كَريما، وَكانَ يَبلُغُهُ عَنِ الرَّجلِ أنَّهُ يُؤذيهِ فَيَبعَثُ إلَيهِ بِصُرَّةٍ فيها ألفَ دينارٍ.
ـ به نقل از حسن بن محمّد بن يحيى علوى ـ: جدّم برايم نقل كرد كه: موسى بن جعفر، انسانى با سخاوت و بزرگوار بود. هرگاه مىشنيد كسى حرفهاى آزار دهندهاى درباره او گفته است [به جاى تلافى] هميانى پر از هزار دينار برايش مىفرستاد .
تاريخ بغداد : ج13ص27
امام علی علیه السلام می فرماید:
كُنْ فِي الْفِتْنَةِ كَابْنِ اللَّبُونِ لَا ظَهْرٌ فَيُرْكَبَ وَ لَا ضَرْعٌ فَيُحْلَبَ .
در فتنه ها، چونان شتر دو ساله باش، نه پشتى دارد كه سوارى دهد، و نه پستانى تا او را بدوشند.
نهج البلاغه، حکمت ۱
