طوسى در مصباح المتهجّد و سند ابن قولويه در كامل الزيارات) را مورد بررسى قرار داده و پس از آن ده فرع مطرح مى نمايد.
ب . تأليف اين رساله در 16 محرم الحرام 1296 به پايان رسيده است. مؤلّف پس از اين اثر و در مدّت زمانى كمتر از 9 ماه، دو اثر ديگر خويش يعنى رساله هلاليه و رساله اللؤلؤ المكنون را به پايان مى رساند.
ج . مؤلّف اهتمامى خاص به آراء فقيه و رجالى نامور معاصر خويش، مرحوم سيّد محمّد باقر شفتى دارد و از وى در اين رساله با تعابيرى چون «سيّد المجتهدين» و «عمدة المحقّقين» نام مى برد.
د . مؤلّف در اين رساله يادآور مى شود كه تحقيق خود را بر يكى از علماى بزرگ زمان خود ارائه نموده و مورد پذيرش وى واقع شده است. نويسنده رساله در اين مورد مى فرمايد: «... ولقد أعلمت ما أدركته بعض الصواحب العظام من العلماء الكرام و تلقّاه بالقبول» و ظاهرا منظور از «بعض الصواحب العظام»، مرحوم حاج محمّد جعفر آباده اى است.
هـ . مؤلّف، حواشى سودمندى بر رساله دارد كه در برخى موارد با رمز «منه» تصريح به آن نموده و به برخى نيز تصريح ننموده است كه آن را با رمز [منه قدس سره ]مشخص ساخته ايم.
و . تنها نسخه شناخته شده از اين رساله در سال 1348ق و ظاهرا توسّط مرحوم آية اللّه سيّد احمد صفايى خوانسارى (متوفّاى 1359ق) كتابت شده و در كتاب خانه وى نگهدارى گرديده و پس از وى به فرزندش مرحوم آية اللّه سيّد مصطفى صفايى خوانسارى منتقل شده است و اكنون نيز به شماره 19498 در كتاب خانه آستان قدس رضوى نگهدارى مى شود ^۱ .