و بعد از ساعتى قرار بر اين شد كه به زيارت حضرت شاهزاده عبدالعظيم ^۱ مشرف شويم. به اين قصد با واگون شهرى به پا[ىِ] ماشين آمديم. ما وقتى رسيديم كه ماشين حركت [كرده] بود. ناچار به انتظار ماشين بعدى در سالون انتظار مانديم. چون وقت حركت آن را نمى دانستيم، منتظرانه دقيقه شمارى مى كرديم كه حالا درِ سالون باز مى شود، آن قدر نمانده كه حركت كند. با اين حرفها سه ساعت تمام در حال انتظار و ناراحتى گذرانديم تا اين كه در باز شد. از حبس خلاص شديم و سوار ترن شده به راه افتاديم. نيم ساعت نشد كه به زاويه مقدسه رسيديم.
ابن بابويه و ابن قولويه از مردى از اهل رى روايت كرده اند كه من خدمت حضرت امام على نقى عليه السلام مشرف شده بودم. حضرت پرسيد كجا بودى؟ عرض كردم: به زيارت حضرت امام حسين عليه السلام رفته بودم، فرمود كه اگر زيارت مى كردى عبدالعظيم را كه قبر او نزد شماست، هر آينه مثل كسى بودى كه زيارت امام حسين عليه السلام را كرده باشد. ^۲
روايت شده كه حضرت عبدالعظيم از سلطان گريخت و به رى آمد. و در سكة الموالى در خانه مردى از شيعيان پنهان شد و در سرداب آن خانه روزها روزه و شبها نماز به جا مى آورد و مخفيانه بيرون مى آمد و قبرى را كه در مقابل او است زيارت مى كرد و مى فرمود: اين قبر مردى از فرزندان موسى عليه السلام است ^۳