امام صادق علیه السلام
ـ في قولِهِ تَعالى : «كانُوا لا يَتَناهَونَ عَنْ مُنكَرٍ فَعَلُوهُ... » ـ: أما إنَّهُم لَم يَكونوا يَدخُلونَ مَداخِلَهُم، و لا يَجلِسونَ مَجالِسَهُم، و لكِنْ كانوا إذا لَقُوهُم ضَحِكوا في وُجوهِهِم و أنِسوا بِهِم.
ـ درباره آيه «و از كار زشتى كه آن را مرتكب مى‌شدند يكديگر را باز نمى‌داشتند... » ـ فرمود: آنها اعمال گنهكاران را انجام نمى‌دادند و در مجالس و محافل آنها نمى‌نشستند، اما وقتى با آنها روبه رو مى‌شدند به صورتشان مى‌خنديدند و با ايشان گرم مى‌گرفتند.
تفسير العيّاشيّ : ج۱ ص۳۳۵ ح۱۶۱
۱۱۹.شَرُّ العَمى عَمَى القَلبِ ؛ ۱
۰.بدترين كورى ، كورى دل است .
۱۲۰.شَرَفُ المُؤمِنِ قِيامُهُ بِاللَّيلِ و عِزُّهُ استِغناؤُهُ عَنِ النّاسِ ؛ ۲
۰.شرافت مؤمن به شب زنده دارى اش ، و عزّت او به اظهار بى نيازى كردن از مردم است .
1.الزهد ، ص ۱۴ .
2.الخصال ، ص ۷ .
