أقطار الأمصار گرديده است. از صاحب«رياض»، مرحوم آقا سيد على ـ أعلى اللّه مقامه ـ مشهور[است] كه در راه شرفيابى به زيارت كاظمين ـ عليهما السلام ـ سوار بر تخت و عمارى بودند و اشتغال به نوشتن بعضى مسايل فروعيه داشتند، از آن جمله بعض وصلات كاغذ را نوشته، از تخت بر زمين مى انداختند. اصحاب عرض كردند كه اين وصلات كاغذ چيست كه مى اندازيد؟ مى فرمودند: بعضى فروعات به نظر رسيده نوشته ام و در راه مى اندازم كه عما قريب كسى پيدا خواهد شد كه اين نوشتجات را معمول به علما و فضلا ساخته، اسباب افاده و استفاده و انتفاع نمايند، و اصحاب مِن باب امتحان به بهانه«وليطمئنّ قلبى» وصله اى از آن نوشته ها را برداشته در نماز جماعت نوشته ديدند بعد از آنكه در بين راه انداخته گذاشتند و گذشتند، قليل زمانى گذشته همان مسئله را جزء كتاب «رياض» يافتند با اينكه قبل از اين زمان هم هيچ مسئله را در جاى ديگر ننوشته بودند. با وجود اين تأييد كه خداوند مجيد از اين سلسله جليله و نوشتجات آنها مى فرمايد ما را چه وحشت و دهشت از اينكه اجل موعود برسد و نوشتجاتى كه به هزار خون جگر به قلم تحرير آورده ايم مهجور و متروك بماند. تكليف شما بر تحرير و تقرير، تأثير با خالق بصير و خبير است:«الأُمورُ مَرهونة بأوقاتها».
بلى مطلبى كه داعى را منبعث بر تصريح شده اين است كه چون اهل هر زمانى را نصيبى و قسمتى از منبع فيض آن بزرگوار عالى مقدار و مجمع آثار و اخبار مى باشد و بسيار اشخاص هستند كه اصرار بليغى دارند بر اينكه مؤلّفات و مصنّفات جناب سامى را زيارت فرموده شايد در مقام استفاده از آن برآمده، اسباب نجات اخروى حاصل فرمايند و از اين جهت در تفحّص و تجسُّس بقيه نسخ برآمده، بعد از استكشاف و استطلاع چنين معلوم شد كه از بى معينى و بى مددكارى و اعتزال و خمول آن جناب قدسى نصاب، هنوز به استكتاب نرسيده است و در حيّز تعويق و تعطيل است و اهل اين زمان را خطّى و بهره اى
