حقيقت، چنين نيست و احاديث، متفق بوده و هيچ نوع تعارضى ندارند. شيخ طوسى(ره) به اين گونه اخبار توجه ويژه نموده و پرده ابهام را از چنين رواياتى برگرفته است. براى اين منظور، مفاد و معناىِ رواياتِ به ظاهر متناقض را بيان نموده، به طورى كه جايى براى تعارض باقى نمى گذارد و ترديدى نيست كه فهم صحيح خبر و بيان معناى واقعى آن، نيازمند شناختى گسترده در زمينه حديث (متنى و سندى) و دلالت الفاظ، لغت و... است.
نمونه هاى متعدد، بيانگر عنايت خاص مرحوم شيخ به اين جنبه است:
* در باب «التيمّم و احكامه»، درباره كسى كه با تيمّم نماز گزارد و بعد از نماز، آب بيابد، ضمن رواياتى امام(ع) مى فرمايد:

۰.اگر وقت باقى است، نماز را اعاده كند والاّ فلا.
سپس اضافه مى كند:
فأمّا الخبر الذى رواه الحسين بن سعيد، عن حَمّاد، عن حَريز، عن زرارة قال: قلت لأبى جعفر(ع): فإن أصاب الماء و قد صلّى بتيمّم و هو فى وقت؟ قال: تمّت صلاته و لا إعادة عليه. ^۱

شيخ طوسى معتقد است كه مقصود از «در وقت بودن»، خواندن نماز با تيمّم در وقت فريضه است و مقصود اين است كه زمان دست يابى به آب، در وقت نماز بوده است. عبارت او چنين است:
المعنى فيه، أنّه حين صلّى بتيمّم و هو فى الوقت و لم يرد أنّه حين أصاب الماء كان فى الوقت، لأنّه لو كان فى وقت إصابته الماء الوقتُ باقياً، لَوجب عليه إعادة الصلوة حسب ما تقدم. ^۲
* در باب «تطهير الثياب و غيرها من النجاسات»، رواياتى مبنى بر لزوم تطهير لباسى كه به بول صبى يا صبيه آلوده گشته مى آورد و سپس روايت سِكونى را از امام جعفر