مؤید: با وجود این‌که جناب ملاصدرا، برهانی را که نخستین بار ابن‌سینا، ^۱ به منظور اثبات مسبوق‌بودن هر پدیده به ماده _ علاوه بر قوه و امکان _ اقامه کرده بود را خودش با اندک تغییری در اسفار^۲ آورده بود، ذیل این روایت، همانند دیگر شارحانِ کافی، نظیر علامه‌مجلسی^۳ و مولی‌محمدصالح‌مازندرانی^۴ و... بعد از بیان این مطلب که: «اختراع و ابداع به معنای ایجاد شیء بدون اصل و نمونه می‌باشد»، می‌نویسد: «مراد این است که الله تعالی، اشیا را بدون «ماده» و به نفس قدرتش آفریده است».^۵
4. امام‌باقر علیه السلام به ابی‌اسحاق لیثی فرمود:«وَ مَنْ‏ زَعَمَ‏ أَنَ‏ الله‏ عَزَّ وَ جَلَّ خَلَقَ الْأَشْیَاءَ مِنْ شَیْ‏ءٍ فَقَدْ کَفَر»؛^۶و کسی که معتقد است خداوند، اشیا را از چیزی آفریده به او کفر ورزیده است.

طرح شبهه و جواب از تفسیر نمونه

شبهه: کلمه «بدیع» از ماده «بدع» به معنای به وجودآوردن چیزی بدون سابقه است و این را می‌رساند که خداوند، آسمان‌ها و زمین را بدون هیچ ماده و نمونه قبلی به وجود آورده است. اکنون این سؤال پیش می‌آید که مگر می‌شود چیزی از عدم به وجود آید؟ عدم که نقیض وجود می‌باشد، چگونه می‌تواند علت و منشأ وجود باشد؟!...این همان ایراد مادی‌ها در مسئله «ابداع» است و از آن نتیجه می‌گیرند که ماده اصلی جهان، ازلی و ابدی است و مطلقاً موجود و معدوم نمی‌شود.
پاسخ: در مرحله اول، عین این ایراد به خود مادی‌ها نیز وارد می‌شود. توضیح این که: آن‌ها معتقدند، ماده این جهان، قدیم و ازلی است و تا به حال چیزی از آن کم نشده و این که می‌بینیم جهان تا حال تغییراتی پیدا کرده، تنها «صورت» آن است که دائماً در حال تغییر است، نه اصل ماده. از آنان می‌پرسیم: صورت فعلی ماده که قبلاً به طور مسلّم وجود نداشته، چگونه به‌وجود آمد؟ آیا از عدم به‌وجود آمد؟ اگر چنین است، پس چگونه «عدم» می‌تواند منشأ «وجود صورت» گردد؟!