ان علیاً علیه السلام لم یکن یدین الله بدین الا خالف علیه الامة.‏‏.^۱.
همانا امام علی چیزی را معیار و ملاک دین نمی‏‏گرفت، مگر آنچه که مردم مخالف آن بودند.
این خبر ضعیف است؛ زیرا علاوه بر این که مرفوعه است، ابو اسحق نیز در سند بوده که توثیق نشده است؛ ضمن این که از صدر روایت این گونه به دست می‏‏آید که فرض آن در مورد تعارض اخبار است‏‏.
نیز در این مورد علی ابن حمزه از ابی بصیر روایت می‌کند که امام صادق علیه السلام فرمود:
ما انتم و الله! علی شیء مما هم فیه، و لا هم علی شی مما انتم فیه، فخالفوهم، فما هم علی الحنفیة علی شیء^۲.
شما به خدا قسم! بر چیزی که آنها ‏‏هستند، نیستید و آنها ‏‏نیز مثل شما نیستند. پس با آنها مخالفت کنید؛ چون آنان بر روش مستقیم نیستند.
این حدیث هم، ضمن این که ضعیف است، دلالت آن هم درست نیست؛ زیرا احکام ما در همه موارد و جهات با اهل سنت مخالف نیست‏‏. این دسته هم دلالتی بر وجود اخبار تقیه‏‏ای در کتب حدیثی ندارد.
چهارم. روایاتی که به اخذ خبر مخالف اهل سنت، بدون فرض تعارض اخبار، دستور می‏‏دهند؛ مانند روایت موثقه عبید بن زراره از امام صادق علیه السلام که فرمود:
ما سمـعت منی یشبه قول الناس فیه التقیة و ما سمـعت منی لا یشبه قول الناس فلا تقیة فیه^۳.
آن چه از من شنیدی که شبیه قول مردم (اهل سنت) بود، بدان آن تقیه است و آن چه از من شنیدی که شبیه گفتار مردم (اهل سنت) نبود، تقیه‏‏ای در آن نیست.
این حدیث از جهت سند معتبر است؛ اما شاید مراد حضرت از «قول الناس» اقوالی از آنهاست که به خودشان اختصاص دارد و معروف است.‏‏ حضرت، در چنین مواردی حکم