در جاى ديگر مى‏گويد:
از مذهب شيعه اصوليه معلوم است كه بارى تعالى قادر است بر ساير اجناس مقدورات إلى ما لا نهايه كه هر چه صحّت مقدور مى‏دارد، او بر آن قادر است، لذاته، بر خير قادر است و بر شر قادر است و همه مقدورات بأجمعها مقدور اوست. امّا چون عالم به قبح قبائح و مستغنى است از فعل قبائح، و عالم است كه مستغنى است از فعل قبائح، اختيار فعل قبيح نكند تا حاصل نبايد بر صفت نقص و عقل عقلا و آيات عدل از قرآن و مذهب انبيا عليهم السلام همه بر صحّت مذهب شيعه گواه است كه بارى تعالى قادر است بر قبيح چنان كه قادر است بر حسن؛ امّا اختيار فعل قبيح نكند از اين وجوه كه گفته شد.
همچنين مذهب شيعه اصوليه اين است كه فاعل مكلّف، قادر است بر فعل حسن، و قادر است بر فعل قبيح، و مخيّر است اگر خواهد ايمان آورد و طاعت كند و اگر خواهد كافر شود و معصيت كند و قدرت صالح است ضدين را و مكلّف، مخيّر است، بر خير و شر و نيك و بد و كفر و ايمان قادر است. پس اين مسئله، به خلاف آن قياس است كه خواجه كرده است كه يزدان مطبوع است بر خير و قادر نيست بر شر و اهرمن مطبوع است بر شر و قادر نيست بر خير.^۱
در جاى ديگر بيان مى‏كند:
امّا اصل مذهب شيعه اصوليه اماميه اثنى عشريه، آن است كه آسمان و زمين و هر چه در ميان آسمان و زمين است از جمادات و حيوانات، هيچ نبوده است از اجسام عالم و از اعراض مخصوصه همه خداى تعالى آفريده است و صانع عالم خداست و قديم است و لا قديم سواه و ما كان معه من إله و موصوف است به صفات كمال لم يزل و لايزال مخالف همه اشيا از معلومات و معدومات.^۲