در اين باره چنين است:
اما ائمّه زيديان - كه اسامى ايشان را در اين فصل ياد كرده است - همه اهل صلاح و زهد و سداد و عفّت و ورع بوده‏اند و آمران به معروف و ناهيان از منكر و شيعه در ايشان اعتقاد نيكو دارند؛ امّا امامشان ندانند به فضل و عصمت و نصيّت و غلبة الظن چنان است كه دعوى امامت مطلق نكرده‏اند. بهرى را «صلوات اللَّه عليه» نويسند و بهرى را «رضى اللَّه عنه». و شيعه را با ايشان چندان خلافى نيست كه به ميانجى مجبّران حاجت باشد.^۱

و. كشته شدن زيد بن على به دست منصور يا عبد الملك مروان‏

در باره خلافت عبّاسيان و جنايت منصور سفّاح مى‏نويسد:
بو مسلم به كوفه و آن جا از بقيه آل عبّاس، دو پسر كوچك مانده بود: يكى ابو العبّاس سفّاح كه مهتر بود و ديگرى بو جعفر المنصور كه او را ابو جعفر دوانيقى گفتندى. اين هر دو پسر را بياورد و ابو العبّاس را به خلافت بنشاند و او سه سال خلافت كرد و به آن جهان كرانه شد و خلافت با منصور افتاد و بيست و دو سال تمام خلافت كرد و اند هزار نفس زكيّه را از آل على عليه السلام و فاطمه عليها السلام هلاك كرد، چه به زهر و چه به تيغ و چه آنان كه در ديوارها گرفت و اين معنى ظاهر و شايع است و زيد على را او كشت به يك قول و به ديگر قول، عبد الملك مروان.^۲
عباراتى از اين دست، شاهدى است بر اين كه نويسنده محترم، اطلاعات تاريخى‏اش بسيار ناقص است، در حالى كه كتاب مروج الذهب مسعودى در اختيار او بوده است و اين كتاب، وفات عبد الملك را در سال 86 ق ذكر مى‏كند.^۳ زيد بن على در سال 121 يا 122 ق، شهيد شد^۴ و در باره تولّد او اختلاف وجود دارد و سال‏هاى 66،