از آنچه در بحث پيشين آورديم، روشن شد كه رسول اللّه (ص) بر كتابت حديث تأكيد مى كرده است و كتابت حديث، به امر رسول اللّه(ص)، به روزگار حيات آن بزرگوار، معمول بوده؛ و هيچ منعى از جانب آن بزرگوار در نگارش حديث، صادر نشده است؛ و روايات منسوب، قطعا بر ساخته است و از حجّيّت، ساقط. بدين سان، بايد تأمّل كرد و به دقّت در نگريست كه صحابيان چه مى كردند. آيا آنان به ضبط و ثبت حديث، همّت مى گماشتند يا نه؟ تأمّل در نصوص تاريخى و بررسى منابع شرح حال نگارى، ترديدى باقى نمى گذارد در اينكه، پاسخ اين سؤال نيز مثبت است؛ و نشان مى دهد كه صحابيان به پيروى از تأكيدها و ترغيبهاى پيامبر اكرم(ص) حديث را مى نوشتند. از نگاشته ها و نوشته هاى آنان، در متون كهن، گاه به «صحيفه» و ديگرگاه به «نسخه» ياد شده است. اكنون اين دو اصطلاح را بازشناسى كنيم.