وى از اسماعيل بن ابى بكر نيشابورى، ابوالقاسم زاهر و ابوبكر وجيه، فرزندان طاهر تتحامى، ابوالمظفر عبدالمنعم بن عبدالكريم بن هوزان قشيرى، ابوالفتوح عبدالوهاب بن شاه ساذياجى و ديگران سماع حديث كرد.
حافظ عبدالغافر بن اسماعيل بن عبدالغافر فارسى و محمود زمخشرى و ديگران به وى اجازه روايت دادند.
ابن خلكان گفته است: ما براى او در سال 610ق، اجازه اى نوشتيم. (ص 509)
(84) 14. ام حبيبة، عايشه دختر حافظ معمر بن فاخر اصفهانى (م 607 ق).
وى از فاطمه جوزدانى، زاهر بن طاهر شمالى و فاطمه دختر محمد بن احمد بغدادى سماع حديث كرد. همچنين از سعيد بن ابى الرجاى صيرفى مسند ابويعلى موصلى را سماع كرد.
ابن نقطه گويد: ما در اصفهان از او مسند ابويعلى و اجزائى از الفوائد را شنيديم.
المنذرى در التكملة گويد: ام حبيبة محدث بود و ما اجازه اى براى او در اصفهان در ذى قعده 606ق، نوشتيم. ^۱ (ص 599)
(85) 15. ام هانى عفيفه، دختر ابوبكر احمد بن ابى عبدالرحمن اصفهانى (510 ـ 606ق).
وى زنى صالح بود و لقب شيخه و مسنده را به خود اختصاص داد.
او در نيمه ذى حجه 510ق، در اصفهان زاده شد. حديث را در اصفهان از ام ابراهيم فاطمه دختر عبدالله جوزدانى، ابوطاهر عبدالواحد بن محمد بن احمد و سيد ابى محمد حمزة بن عباس علوى، سماع حديث كرد.
وى اجازاتى عالى از عالمان اصفهان و بغداد دارد و گفته شده كه اجازه هايش از پانصد استاد متجاوز بود.
برخى صاحبان اجازه هايش از عالمان اصفهانى عبارت اند از:
ـ ابوعلى حسن بن احمد حداد،
ـ الاصيل ابو عدنان محمد بن احمد مطهر بن فراد بجيرى (م 516ق)،
ـ ابو شكر حمد بن على معروف به حبال (م 516ق)،
ـ ابوالفضل جعفر بن عبدالواحد ثقفى،
ـ ابو بكر محمد بن على بن ابوذر صالحانى.
برخى صاحبان اجازه هايش از عالمان بغدادى عبارت اند از:
ـ ابوطالب عبدالقادر بن محمد بن عبدالقادر بن يوسف،