شيطان» گرفته اند و در لغت هم رجز را به معناى انزعاج و عذاب مطلق گرفته شده. پس در حقيقت از اطلاق رجز در آيه شريفه بر غضب، فقره شريفه «خلق من النار» برمى آيد، بلكه اين فقره فى الحقيقه عين همان است و فرموده آن بزرگوار «و إنّما يطفأ النّار بالماء» اشاره اى است به فرموده خداوند عالم در اين آيه شريفه «و ليذهب عنكم رجز الشيطان» و تفسير و بيانى از آن و اخذ شده از آن خواهد بود؛ زيرا كه مفاد آيه شريفه به ضميمه بعضى از آنچه اشاره شد، اين است كه اطفاى اين آتش و اذهاب و بردن و نابود كردن آن به آب است. پس در حقيقت، از اين قدر از آيه شريفه فقره شريفه «إنّما يطفأ النّار بالماء» برمى آيد، بلكه همين فقره نيز عين همان و خود آن است و فرموده آن بزرگوار در فقره چهارمين «فليتوضأ» بعد از فرموده ايشان «فإذا غضب احدكم»، اشاره باشد به فرموده خداوند عالم «وليطهركم به» و تفسير آن، و بيانى باشد از آن و اخذ شده از آن خواهد بود. پس در حقيقت از مجموع فرموده خداوند عالم «و ليطهركم به و يذهب عنكم رجز الشيطان» من حيث المجموع فقره شريفه «فإذا غضب أحدكم فليتوضّأ» برمى آيد، بلكه دور نيست كه اين فقره نيز همان و خود آن باشد.
اين است يكى از آنچه در اين باب به خاطر فاتر كمينه خادم شريعت مطهّره رسيده و اميدوارم كه عين صواب و مقبول طبع اولوالالباب باشد!
فايده سوم. اينكه، غضبِ مذموم به معنى انفعالى كه حالتى از حالات آدمى است كه عارض مى شود به آدمى از جمله مرض ها و ناخوشى هاى نفسانيه است و سبب و منشاء حصول همين حالت همان چيزهاست كه از امور باطنه است كه پيش از اين در فصل اول ذكر شده و همين حالت همچنان كه مسبب و حاصل شده از اين امور باطنه مذكوره است، همچنين نيز مسبب است از امور ظاهره چند، مانند كبر و عجب و مزاح و استهزا و ايذا و حرص و غيبت و بهتان و دشنام و فحش و هرزگى و ضرب و شتم و جرح و قتل و نهب و ظلم و غير اينها از انواع ظلم و عدوان. و همچنان كه اين حالت مسبب است از آنچه اشاره شد و حاصل شده از آن است، نيز همين حالت سبب و منشأ حصول غضب مذموم به معناى فعلى است كه يكى از اعمال ناشايسته و افعال ناپسنديده آدمى است و همين معناى فعلى از غضب كه فى الحقيقه مسبب است از غضب حالى و انفعالى نيز منشأ و حصول سبب و صدور گناهان و افعال ناپسنديده و اعمال ناشايسته ديگر از آن