نجاشی، پادشاه حبشه نیز او و سپاه او را به اسلام و پیروی از خود و كتاب خود [قرآن] فرا می‌خواند ^۱. آن حضرت در نامه به خسرو پرویز، پادشاه بی‌ادب و بی‌خرد ایرانی _ كه از سر غرّ‌گی، با بی ‌شرمی ‌و گستاخی تمام، نامه پیامبر خدا صلی الله علیه و آله را از هم گسیخت و خدای نیز پادشاهی او را _ می‌نگارد: «فانی انا رسول الله الی الناس كافة؛ همانا من فرستاده خدا به سوی جملگی مردم هستم» ^۲؛ و در نامه به حاكم یمامه، چیرگی آیین خویش را بر سر تا سر كره خاكی چنین پیش‌گویی می‌كند: «و اعلم ان دینی سیظهر الی منتهی الخفّ و الحافر؛ آگاه باش كه دین من تا منتهای زیر پای شتران و اسبان چیره خواهد شد [كنایه از چیرگی فراگیر]» ^۳. به زیاد بن جمهور نیز، پس از دعوت او به توحید و نبوت، نگاشته است: «فلیوضعن كل دین دان به الناس الا الاسلام؛ همگان باید جملگی ادیان را به كناری نهند، به جز اسلام» ^۴.
نامه‌های فراوان دیگری نیز هست كه، از روی گزیده‌گویی، به همین اندازه بسنده می‌كنیم ^۵.