|
مؤلف: ابوالفضل على طبرسى
محقّق: مهدى هوشمند
ناشر: دارالحديث ـ قم
عبدالهادى مسعودى
احيا و عرضه كتابهاى حديثى، وظيفه هميشگى پاسداران
دين است و شرط كمال و درستى كار، «همگونى تحقيق و
تصحيحِ» اين متون در هر عصر، و «زيبايى شكل و
جذّابيت» آنهاست. در اين ميان، احياى ميراثِ به
يادگار مانده از هفت قرن نخستين تاريخ شيعه،
اهميّتى سزاوار دارد. در اين متون، حديثهاى بسيارى
مى توان يافت كه در ديگر منابع نيامده و يا به
گونه اى ديگر نقل شده اند.
كتاب «مشكاة الأنوار فى غرر الأخبار»، نوشته
ابوالفضل على طبرسى1 ـ معروف به سبط طبرسى (امين
الإسلام و صاحب مجمع البيان) ـ، از جمله كتابهاى
پايان دوره ياد شده است كه تاكنون تحقيق و تصحيح
پسنديده اى از آن، منتشر نشده است. از اين رو،
همزمان با افتتاح كتابخانه تخصّصى و ايجاد بانك و
شبكه رايانه اى دارالحديث، فاضل ارجمند، آقاى مهدى
هوشمند (از مسئولان محترم اين كتابخانه)، كار تصحيح
و تحقيق اين كتاب را آغاز كردند. مشوّق اصلى ايشان،
مرحوم حجة الاسلام والمسلمين سيّد عبدالعزيز
طباطبايى، نسخه هاى خطّى كتاب را شناساندند كه
نسخه چاپى موجود،2 با آنها مقابله شد.
از آنجا كه مصنّف مشكاة الأنوار در ابتداى هر حديث،
غالباً مصدر آن را هم نام مى برد، مقابله و تطبيق
با مصدر اصلى نيز صورت گرفته و نشانى ها و تفاوتها
در پاورقى آمده است؛ امّا مصحّح كتاب به اين بسنده
نكرده، با استفاده از تخريج و مصدر يابى بخش
تحقيقات دارالحديث، مصادر پيشين هر حديث را هم ذكر
كرده است.
افزون بر اينها، دو ارجاع نيز صورت گرفته است: ارجاع
به بحارالأنوار كه بسيار از مشكاة الأنوار نقل
مى كند، و ارجاع به كتب اهل سنّت. ارجاع نخست، به
علّت تفاوت نسخه مرحوم مجلسى با نسخ موجود، خود
مى تواند در كار مقابله يارى رسانَد؛ و ارجاع دوم،
احاديث نبوىِ كتاب را كه در مصادر اوّليه شيعه يافت
نشده اند، مسند مى سازد.
تفسير و ترجمه لغات مشكل و غريب هر حديث، در كنار
ويراستارى دقيق و روان، مطالعه و فهم كتاب را آسان
ساخته و صفحه پردازى زيبا و متناسب، بر جذّابيّت
كتاب افزوده است.
اين كتاب، هم اكنون در مراحل پايانى كار است و فاصله
اى اندك تا انتشار دارد. وهو ولىّ التوفيق!
1 . ابوالفضل على بن رضى الدين حسن(صاحب مكارم
الأخلاق) ابن امين الدين الفضل الطبرسى (م548 هـ).
(ريحانة الادب، ج3، ص400)
2 . مشكاة الأنوار، اوّلين بار به سال 1385 هـ. ق، در
نجف، توسّط مكتبه حيدريّه چاپ شد. سپس در سال 1411
هـ.ق، در بيروت، توسّط مؤسسه اعلمى، حروفچينى مجدّد
شد و به چاپ رسيد.
|
