|
|
سخن مترجم |
|
تبليغ دين در كنار پاسبانى از حريم آن، مهمترين وظيفهاى است كه بر دوش حوزويان، به عنوان ميراثبَران انبيا و اوصياى الهى سنگينى مىكند و قرآن كريم با توصيه به دعوت مردم به سوى خداوند از رهگذر موعظه، حكمت و جدال احسن،(1) آن را نيكوترين سخن برشمرده(2) و با آوردن آيه نَفْر، انذار و تبليغ دين را هدف نهايى فراگيرى دانش دينى دانسته است.(3)
از طرفى تاريخ پر فراز و نشيب اسلام، به نيكى گواهى مىدهد كه انتشار اين دين آسمانى در اقصى نقاط جهان، رهين تلاش بىوقفه و صبر و پايدارى مبلّغانى مخلص، همچون: على بن ابى طالب(ع) و مُصعب بن عمير بوده است؛ چنان كه انتشار اسلام در سدههاى پسين در شبه قارّه، آسياى جنوب شرقى، چين، بخشى از افريقا و... با مسئوليت شناسى و همّت والاى مبلّغانى كه گاه به كار تجارت مشغول بودند، انجام گرفت.
آنچه امروزه جايگاه و اهمّيت تبليغ را بيش از پيش مىسازد، تلاش مستمر و بىوقفه سازمانهاى استعمارى، با تكيه به بودجههاى كلان، براى ترويج دينهاى منسوخ و يا بَرساخته به منظور كم فروغ ساختن نور اسلام و دستهاى آشكار و پنهان شياطين در ويران ساختن بنياد عقيده و اخلاق با ايجاد شبههو تشكيك در مبانى دينى و ترويج مفاسد اخلاقى است كه مسئوليّت همگان، بويژه دستاندركاران مديريت حوزه و فضلا و طلّاب جوان را براى رساندن پيامهاى نورانى اسلام به سرزمين تفتيده دلهاى مردم، بخصوص جوانانو نوجوانان، دو چندان مىسازد.
در چنين شرايطى، دانستن اين نكات كه مبلّغ دينى بيش از هر چيز به سرمايه علمى و عملى نيازمند است و مىبايد سطح مخاطب و شيوه ارتباط با او را بشناسد و در راه تبليغ، مرارتها و سختىها را به جان بخرد و...، آن هم از زبان پيامبر(ص) و اهل بيت(ع) كه زندگىشان لبالب از عشق و شيدايى نسبت به دين بوده و در اين راه، نيش زبان و سنان دشمنان و نادانان را به جان خريدند، بس شنيدنى است؛ كار سترگى كه مؤلّف محترم اين اثر گرانسنگ، استاد فرزانه حجة الاسلام والمسلمين رى شهرى توفيق انجام دادن آن را يافته و با گردآورى تمام روايات مرتبط با اين موضوع از منابع روايى فريقين و دسته بندى روشمند آنها، تصويرى روشن از جايگاه و روش تبليغ را در سيره قولى و عملى پيشوايان دينى ترسيم كرده و خدمتى شايسته به جامعه دينى تقديم داشته است.
بايد اذعان كنم كه ترجمه اين اثر، با لحظات شيرين، پُرخاطره و به ياد ماندنى همنشينى با كلمات سراسر نورانى اهل بيت(ع) و سيره عملى و درس آموز آنان،آن هم در شبهاى مبارك ماه ضيافت الهى همراه بوده است. گفتنى است كه در ترجمه آيات، از ترجمه استاد محمّد مهدى فولادوند و در ترجمه نهج البلاغة، عمدتاً از ترجمه استاد عبد المحمد آيتى سود بردهام.
در پايان، ضمن سپاسگزارى از خداوند منّان كه توفيق ترجمه اين اثر ارزشمند را به اين جانب ارزانى داشت، از كلّيه دوستان فاضل، بويژه دستاندركاران بخش ويرايش و نشر «مركز تحقيقات دار الحديث»، براى فراهم آوردن مقدّمات چاپ اين ترجمه، تشكّر و قدردانى مىكنم.
قم / على نصيرى
4 شوال 1421
10 دى ماه 1379
1. نحل، آيه 125.
2. فصّلت، آيه 33.
3. توبه، آيه 122.
