|
1
ـ امام جواد عليه السّلام : هرگاه
پيامبر صلّى الله عليه و آله از نمازش
فارغ مى شد مى گفت: خدايا، آنچه را كرده و
مى كنم، نهان و آشكار كرده ام، اسراف بر
خود را و آنچه را كه تو بهتر از من مى
دانى، بر من بيامرز. خدايا تو پيش از همه
و پس از همه هستى، جز تو خدايى نيست . به
داناييت بر نهان و به تواناييت بر همه
خلقت سوگند، تا آنگاه كه زندگى را برايم
بهتر مى دانى، مرا زنده نگاه دار و آنگاه
كه مرگ را برايم بهتر مى دانى، مرا
بميران . خدايا ، همانا من بيم از تو را
در نهان و آشكار ، سخن حق را در خشم و
خشنودى و ميانه روى را در تنگدستى و
توانگرى، از تو مى خواهم. نعمتى تمام
ناشدنى و روشنى چشمى ناگسستنى را از تو
مى خواهم . خشنودى به حكم تو، مرگى مبارك
پس از زندگى و زندگانى آرام پس از مرگ،
لذت نگاه به تو و شوق ديدارت و ملاقات تو
بى رنجى گزنده و فتنه اى گمراه كننده را،
از تو مى خواهم. خدايا ، ما را به زينت
ايمان، مزيّن كن و راهنما و رهيافته
قرار ده. خدايا ، ما را در ميان آنان كه
ره نمودى، ره بنما . خدايا ، همانا من
اراده قوى بر يافتن راه راست و و پايدارى
در كار و استوارى در راه حق را از تو مى
خواهم. سپاسگزارى نعمتت را، سلامتى كامل
و اداى حقت را مى خواهم. اى پروردگار من ،
دلى پيراسته و زبانى راستگو از تو مى
خواهم. از آنچه كه مى دانى آمرزش مى طلبم
و نيكوترين آنچه كه مى دانى از تو مى
خواهم و از بدى آنچه مى دانى به تو پناه
مى برم ، كه تو مى دانى و ما نمى دانيم و
تو به نهانها بسيار دانايى[1].
2 ـ ابو ايّوب انصارى: در پشت سر
پيامبرتان صلّى الله عليه و آله نماز
نگزاردم ، جز اينكه هرگاه نمازش را به
پايان مى برد ، مى شنيدم كه مى گويد:
خدايا همه خطاها و گناهانم را بيامرز،
خدايا نعمتت را بر من ارزانى دار، مرا
زنده بدار و روزيم ده و به كارها و
خويهاى شايسته رهنمونم كن كه جز تو به
شايسته هاى آن دو (كارها و خويها) ره نمى
نمايد و جز تو از زشتهاى آن دو ، باز نمى
دارد.
3 ـ پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله
ـ به علىّ عليه السّلام ـ : هرگاه خواستى
هر چه را مى شنوى و مى خوانى به ياد
بسپارى، اين دعا را در پى هر نماز بخوان :
پاك و منزّه است آن كه به مردمان مملكتش
تجاوز نمى كند. پاك و منزه است آن كه
ساكنان زمين را كيفرهاى گونه گون نمى
دهد، پاك و منزه است آن مهربان و بخششگر.
خدايا ، در دل من نور و بينش و فهم و
دانايى قرار ده، كه تو بر هر كار توانايى.
4 ـ اصبغ از امام علىّ عليه السّلام :
هر كس دوست دارد از دنيا برود در حالى كه
از گناهانش پاك شده آنگونه كه زر ناب از
تيرگيها پاك مى گردد و هيچكس چيزى به ستم
برده را از او مطالبه نكند، در پى هر يك
از نمازهاى پنجگانه، تبار نامه خداوند ،
قل هو الله احد ، را دوازده مرتبه بخواند
. سپس دستانش را بگشايد و بگويد: خدايا به
نام پنهان ، پوشيده، پاك، پاكيزه و
خجسته ات از تو مى خواهم . به نام بزرگ و
چيرگى هميشگيت از تو مى خواهم . اى
بخشنده عطاها، اى آزاد كننده اسيران، اى
رهايى دهنده مردم از آتش، بر محمّد و
خاندان او درود فرست ، از آتش رهاييم ده،
آسوده از دنيا ببر و به سلامت وارد بهشت
گردان . آغاز دعايم را رستگارى، ميان آن
را كاميابى و پايان آن را نيكويى قرار ده
، كه تنها تو به نهانها بسيار دانايى.
سپس فرمود: اين از امور نهانى است كه
پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله به من
آموخت و فرمان داد آن را به حسن و حسين
نيز بياموزم.
5 ـ امام صادق عليه السّلام : پيامبر
خدا صلّى الله عليه و آله روزى به اصحابش
فرمود: آيا اگر هر چه لباس وظرف داريد
گردآوريد وروى هم بنهيد، فكر مى كنيد به
آسمان برسد؟ گفتند: نه اى پيامبر خدا،
فرمود: آيا شما را به چيزى راهنمايى نكنم
كه ريشه اش در زمين و شاخه اش در آسمان
باشد؟ گفتند: چرا، اى پيامبر خدا. فرمود:
هر يك از شما كه از نماز واجبش فارغ شد ،
سى بار بگويد: «و خدا پاك و منزّه است،
سپاس براى خداست و جز خداوند، هيچ خدايى
نيست و خدا بزرگتر است». همانا ريشه اين
ها در زمين و شاخه آن ها در آسمان است. آن
ها خرابى، آتش، غرق شدن، در چاه افتادن،
خوراك درنده شدن، مرگ بد و بلاى آسمانى
را كه در آن روز بر بنده فرود مى آيد ،
دفع مى كنند و آن ها ماندگارند.
6 ـ پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله :
در پى هر نماز مى گويى: خدايا از نزد خود
مرا ره بنما و از فضل و بخششت بر من فرو
ريز و از رحمتت بر من بگستر و از
بركتهايت ، بر من فرو فرست.
7 ـ امام علىّ عليه السّلام ـ از دعاى
ايشان پس از نماز واجب ـ : خدايا ، براى
تو نماز گزاردم و حال آنكه مى دانى در
نمازم، نقص و شتاب و فراموشى و غفلت و
كسالت و سستى و از ياد بردن و ريا و
خودنمايى و شك و دورى و گمان و عُجب و
انديشه كردن و فروگذاشتن از كمال واجبت
، مى باشد. اى خداى من ، از تو مى خواهم بر
پيامبر و خاندانش درود فرستى و نقص
نمازم را به تمام ، و شتابم را در آن به
تأمل و استوارى و فراموشى ام را به
بيدارى و غفلتم را به مواظبت و كسالتم را
به نشاط و سستى ام را به پايدارى و از ياد
بردنم را به يادداشتن و دورى ام را به
كشش و ارتباط و ريايم را به اخلاص و
خودنمايى ام را به پوشاندن و شكّم را به
يقين و گمانم را به حجّت و انديشه ام را
به فروتنى و تحيّر و فروماندنم را به
فرمانبردارى ، تبديل فرمايى .همانا براى
تو نماز گزاردم و به تو روى كردم و به تو
ايمان آوردم و تو را قصد كردم . پس در
نماز و دعايم ، رحمت و بركت قرار ده كه
زشتيهايم را بپوشاند و جايگاهم را گرامى
دارد و رويم را سفيد گرداند و عملم را
پاكيزه كند و بار گناهم را سبك گرداند.
خدايا ، با آن، سنگينى ام را سبك گردان و
آنچه را نزد توست بهتر از آنچه از من مى
بُرى ، قرار ده.
سپاس خداوندى كه واجبى را از من ادا كرد
كه از نمازهاى واجب و نوشته شده بر
مؤمنان بود . اى خداوند، اى بخشنده ترين
بخشندگان.
8 ـ هر كس مى خواهد پيمانه اش را تمام
گيرند، پس در پى هر نماز بگويد: پاك
ومنزّه است پروردگارت، پروردگار عزّت،
از آنچه مى گويند وسلام بر پيامبران و
سپاس مخصوص پروردگار جهانيان است.
9 ـ امام باقر عليه السّلام : كمترين
چيزى كه از دعا ، پس از (نماز) واجب كفايت
مى كند ، اين است كه بگويى: خدايا ، همانا
من هر نيكى را كه به آن آگاهى دارى، از تو
مى خواهم و از هر بدى كه به آن دانايى، به
تو پناه مى برم. خدايا، همانا من آسايش
در همه كارهايم را از تو مى خواهم و از
رسوايى دنيا و عذاب آخرت به تو پناه مى
برم[2].
10 ـ امام صادق عليه السّلام : هر كس
در پى نماز واجب بگويد: «خود و خانواده و
فرزندانم و هر كس كه نگهداريش با من است
را ، به خداى بزرگ و شكوهمند مى سپارم و
به خدايى كه همه چيز در برابر بزرگى اش
وحشت زده و ترسان و خوار است، خود و
خانواده، دارايى، فرزندان و هر كس را كه
نگهداريش با من است مى سپارم». در ميان
بالى از بالهاى جبرييل در بر گرفته وخود
و خانواده و داراييش حفظ مى شود.
11 ـ دعايى است كه در پى هر نماز
خوانده مى شود، پس اگر بيمارى و رنج و
دردى دارى ، هرگاه نمازت را به پايان
بردى ، هفت بار با دست، سجده گاهت را مسح
كن و اين دعا را بخوان و دستت را بر جاى
درد بكش و بگو: «اى كسى كه زمين را بر آب و
هوا را با آسمان نگه داشت و براى خود
زيباترين نامها را انتخاب كرد، بر محمّد
و خاندانش درود فرست و براى من اينگونه و
آنگونه كن و اين و آن را روزيم ده و از
فلان و بهمان سلامتى ام بخش.
12 ـ خطاب به كسى كه گفت: فدايت شوم،
پيروان تو مى گويند: همانا ايمان دو گونه
است: ماندگار و نماندنى . پس چيزى به من
بياموز كه اگر آن را بگويم، ايمانم كامل
شود ، ـ فرمود : در پى هر نماز واجب بگو:
خشنودم به اينكه، خداوند، پروردگارم؛
محمّد، پيامبر؛ اسلام ، دين؛ قرآن،
كتاب؛ كعبه ، قبله و علىّ ولىّ وامامم
باشد. و به امامت حسن و حسين وامامان (صلوات
الله عليهم) خشنودم . پس آنان را نيز از
من خشنود كن كه تو بر هر كار توانايى.
13 ـ علىّ بن مهزيار: محمّد بن
ابراهيم به ابوالحسن عليه السّلام [3]
نوشت: اى سرور من ، اگر صلاح مى بينى،
دعايى به من بياموز كه اگر در پى
نمازهايم بخوانم خداوند براى من نيكى
دنيا و آخرت را گرد آورد. پس امام عليه
السّلام نوشت: مى گويى: از بدى دنيا و
آخرت و بدى همه دردها، به روى كريمانه ات
و عزت زوال ناپذيرت ، پناه مى برم .
(1)
در نقل سنن ابى داود و سنن كبرى، تنها تا
«جز تو خدايى نيست» آمده است.
(2) الفقيه، و مكارم الاخلاق، در آغاز
حديث، صلوات بر پيامبر و خاندانش را نيز
دارند.
(3) به احتمال فراوان، منظور امام هادى
عليه السّلام مى باشد.
|
