|
1
ـ براء بن عازب: پيامبر صلّى الله
عليه و آله نماز واجب نمى گزارد ، جز
اينكه در آن قنوت مى خواند .
2 ـ امام باقر عليه السّلام : قنوت در
هر نمازى (مشروع) است .
3 ـ قنوت در هر دو ركعت هست ،واجب
باشد يا مستحب .
4 ـ امام صادق عليه السّلام : هر كس از
روى بى ميلى قنوت را ترك كند ، نمازى
براى او نيست .
5 ـ صفوان جمّال: چند روز پشت سر امام
صادق عليه السّلام نماز گزاردم . در همه
نمازها قنوت مى خواند، هم آن هايى كه
بلند و هم نمازهايى كه آهسته خوانده مى
شود .
6 ـ امام صادق عليه السّلام : قنوت در
نمازِ واجب، دعا و در وتر، استغفار است.
7 ـ پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله :
آن كه قنوتش را در دنيا بيشتر طول دهد،
در توقفگاه روز قيامت آسوده تر است .
8 ـ طول دادن قنوت در نماز، سختى هاى
مرگ را كاهش مى دهد .
9 ـ هنگامى كه ابوذر پرسيد كدام نماز
برتر است؟ فرمود: نمازى كه قنوتش طولانى
باشد .
10 ـ از معصومان روايت شده است: برترين
نماز، آن است كه قنوتش طولانى باشد.
11 ـ امام باقر عليه السّلام : همه
قنوتها ، با صداى بلند خوانده مى شود .
12 ـ اسماعيل بن فضل: از امام صادق
عليه السّلام درباره قنوت و آنچه در آن
گفته مى شود، پرسيدم. حضرت فرمود: هر
آنچه خداوند بر زبانت جارى كرد و براى آن
چيز خاصى نمى دانم .
13 ـ امام صادق عليه السّلام : كافى
است در قنوت بگويى: «خدايا ما را بيامرز
و بر ما رحمت آور و به ما عافيت ده و از ما
در دنيا و آخرت درگذر كه تو بر هر كار
توانايى» .
14 ـ ابو بكر بن ابى سمال: نماز صبح را
پشت سر امام صادق عليه السّلام خواندم،
هنگامى كه در ركعت دوم، قرائتش را تمام
كرد با صدايى نزديك به بلندى صداى
قرائتش گفت:« خدايا ما را بيامرز و بر ما
رحمت آور و به ما عافيت ده و از ما در
دنيا و آخرت درگذر كه تو بر هر كار
توانايى» .
15 ـ قاضى نعمان: دعاهاى گوناگونى
براى قنوت نماز صبح، از اهل بيت ـ
درودهاى خداوند بر ايشان باد ـ به ما
رسيده است. اين دعاها همگى زيبا هستند و
از زيباترين آن ها اين است كه بگويى :
خدايا ما از تو يارى مى جوييم و آمرزش مى
خواهيم ونيكيهايت را سپاس مى گوييم و
كفران نمى كنيم. برايت فروتنى مى كنيم و
از آن كه به تو كفر مى ورزد، دورى مى
گزينيم. خدايا فقط تو را مى پرستيم و
براى تو نماز مى گزاريم و سجده مى كنيم و
به خدمت تو شتابانيم. به رحمتت اميد
داريم واز عذابت هراسانيم كه بى گمان به
كافران مى رسد. خدايا كافران ومنافقان
ومنكران اوليايت ـ پيشوايان پاك خاندان
پيامبرت ـ را عذاب كن و بر آنان كيفر و
سختى و خشم و عذابت را فرو فرست. خدايا
كافران اهل كتاب ومشركان را مجازات كن.
خدايا مردان و زنان مؤمن را بيامرز و
ميان آنان را اصلاح كن و با هم الفتشان
ده و ايمان و حكمت را در دلهايشان بنشان
و آن ها را بر دين پيامبرت ثابت بدار و در
برابر دشمنان تو و خودشان ياريشان كن.
خدايا مرا همراه با آنان كه ره نمودى ره
بنما و سرپرستيم را همچون آنان كه
سرپرستيشان را پذيرفتى بپذير و در آنچه
به من بخشيده اى بركت ده و در ميان آنان
كه عافيت داده اى ، عافيتم بخش و از قضاى
سوء خود ، حفظم كن كه تو حكم مى رانى و بر
تو حكمى نمى رود و آن كه تو دوستش دارى ،
خوار نمى شود و آن كه تو دشمنش دارى
سربلند نمى گردد. تو مبارك و بزرگى، جز
تو خدايى نيست، از تو آمرزش مى خواهم و
به تو باز مى گردم و نيكويى را از تو اى
پروردگار من ، در دنيا و آخرت مى طلبم و
از تو مى خواهم كه با رحمتت ما را از عذاب
جهنم حفظ كنى[1].
(1)
در مصنف ابن ابى شيبه اين دعا را به حضرت
علىّ نسبت داده و آن را تا «عذابت به
كافران مى رسد» نقل كرده است . |
