آداب برخاستن از سجده

  عربى

1 ـ اصبغ بن نباته: امير مؤمنان عليه السّلام هر گاه سر از سجده بلند مى كرد، مى نشست تا آرام گيرد، سپس برمى خاست .

2 ـ امام صادق عليه السّلام : هر گاه مردى سجده كرد و خواست برخيزد، با همه دستش بر زمين تكيه نكند ، بلكه (فقط)كف دستانش را بر زمين بگسترد بى آنكه نشيمنگاهش را بر زمين نهد[1].

3 ـ امام كاظم عليه السّلام : هنگامى كه سر از سجده دومت در نماز برداشتى، پيش از برخاستن اندكى بنشين، سپس زانوانت را پيش از دستانت بر زمين بگذار و دستانت را باز كن و با تكيه به هر دو برخيز كه اين وقار مرد مؤمن فروتن در برابر پروردگارش است .

4 ـ امام صادق عليه السّلام : هر گاه علىّ عليه السّلام از دو ركعت اول بر مى خاست، مى گفت: با توانايى و نيروى تو بر مى خيزم و مى نشينم[2].

5 ـ هر گاه از سجده برمى خيزى و مى ايستى ، بگو: «خدايا، پروردگارم با توانايى و نيروى تو بر مى خيزم و مى نشينم» و اگر خواستى بگو: «و ركوع و سجود مى كنم» .

6 ـ هر گاه پس از پايان ركعتى برمى خيزى ، بر كف دستانت تكيه كن و بگو: «با توانايى خداوند و نيروى او بر مى خيزم و مى نشينم»، كه علىّ عليه السّلام اينگونه مى كرد .

(1) يعنى چون پيران و ناتوانان برنخيزد .
(2) در «استبصار» چنين آمده است: «علىّ عليه السّلام هرگاه از سجده بر مى خاست و مى ايستاد ، مى گفت ...».

      نماز در قرآن و حديث