|
1
ـ پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله :
سجده بر هفت استخوان است: پيشانى، دو دست[1]،
دو زانو، دوانگشت شست [ پا ] و بينيت را
نيز بر خاك مى نهى[2].
2 ـ محمّد بن مسلم: امام صادق عليه
السّلام را ديدم هنگام سجده كردن،
دستانش را پيش از زانوانش بر زمين مى
نهاد و هنگام برخاستن، زانوانش را پيش
از دستانش بلند مى كرد.
3 ـ امام صادق عليه السّلام : علىّ
صلوات الله عليه هنگام سجود، سينه و
شكمش را بالاى زمين نگه مى داشت ،
همانگونه كه شتر لاغر و باريك ميان سينه
اش را بالا مى دارد.
4 ـ زن هنگام سجده، ساعدهاى دستش را [
بر زمين مى گسترد.
5 ـ شايسته است نمازگزار پيشانيش را
بر زمين بنهد و صورتش را به خاك بمالد ،
كه اين كوچكى كردن براى خداى جلّ جلاله و
بزرگداشت اوست.
6 ـ هرگاه بنده سجده كند و آن را طول
دهد، ابليس فرياد برمى آورد: اى واى! او
اطاعت كرد و من سرپيچى، او سجده كرد و من
خوددارى .
7 ـ امام كاظم عليه السّلام ـ در نامه
اى به يكى از يارانش ـ : هنگام نماز، سجده
را طول بده.[پانوشت ها]
(1)
در نقل «خصال» به جاى «دو دست»، «دو كف»
آمده است.
(2) در نقل «قرب الاسناد» چنين آمده است: «آدميزاده
بر هفت استخوان سجده مى كند: دو دستش، دو
پايش، دو زانويش و پيشانيش».
|
