|
1
ـ امام علىّ عليه السّلام : پيامبر
هنگامى كه ركوع مى كرد ، مى گفت : خدايا
براى تو ركوع كردم وبه تو ايمان آوردم و
فرمان تو را بردم. تو پروردگار منى. چشم و
گوش و مغز و استخوانم، رگ و پى و آنچه
پاهايم تحمّل مى كند( همه تنم) براى
پروردگار جهانيان فروتنى و تعظيم مى كند
.
2 ـ ابن عباس: پيامبر خدا هنگام ركوع،
صاف و راست بود به گونه اى كه اگر بر پشت
حضرت آب ريخته مى شد، ثابت مى ماند .
3 ـ امام صادق عليه السّلام : علىّ
عليه السّلام در ركوع صاف و معتدل بود.
حتى گفته مى شود: اگر بر پشت حضرت آب
ريخته مى شد، در همانجا مى ماند و پائين
انداختن سر و شانه را در ركوع ناپسند مى
داشت.
4 ـ امام باقر عليه السّلام : هر كس
ركوعش را كامل بگزارد ، گرفتار وحشت قبر
نمى شود.
5 ـ هرگاه خواستى به ركوع بروى، در
همان حال كه ايستاده اى تكبير بگو . سپس
ركوع كن و سه بار آرام و شمرده بگو: «خدايا
براى تو ركوع كردم و تسليم تو هستم و به
تو ايمان آوردم و بر تو توكل كردم و تويى
پروردگار من. دل و چشم و گوش و مو و پوست و
گوشت و خون و استخوان و مغز و رگ و پيم ،
در برابر تو فروتن است بى هيچ امتناع و
سركشى و درماندگى. پروردگار بزرگم را
تسبيح مى كنم و مى ستايم». در ركوع دو
پايت را در يك رديف و با فاصله يك وجب، مى
نهى و دو زانويت را در كف دستانت مى گيرى
و دست راست را بر زانوى راست و پيش از دست
چپت مى گذارى و با سر انگشتانت برآمدگى
زانويت را نيك در بر گير. و هنگامى كه
انگشتانت را بر زانو نهادى، آن ها را از
هم باز كن، كمر و گردنت را كشيده و صاف كن
و نگاهت به ميان دو قدمت باشد. سپس بگو: «خداوند
به هر كه او را مى ستايد. گوش مى دهد». و
در حالى كه راست ايستاده اى : «سپاس
پروردگار جهانيان را كه شايسته قدرت و
كبريايى است؛ بزرگى، مخصوص به خداست كه
پروردگار جهانيان است». صدايت را بدان
بلند مى كنى و سپس دستهايت را به تكبير
بالا مى برى و به سجده مى افتى.
6 ـ امام صادق عليه السّلام : هنگامى
كه سر از ركوع برداشتى، كمرت را راست كن
، كه هر كس چنين نكند نمازى ندارد [1].
(1)
در «معانى الأخبار» چنين آمده است: «براى
كسى كه كمرش را در ركوع و سجودش راست
نكرده، نمازى نيست».
|
