|
قرآن:
«و خانواده ات را به نماز فرمان ده و
خود بر آن شكيبا باش. ما از تو جوياى روزى
نيستيم، ما به تو روزى مى دهيم، و فرجام [
نيك ] براى پرهيزگارى است.»
«و در اين كتاب از اسماعيل ياد كن؛ زيرا
كه او درست وعده و فرستاده اى پيامبر بود.
و خاندان خود را به نماز و زكات فرمان مى
داد و همواره نزد پروردگارش پسنديده بود.»
«اى پسرك من، نماز برپا دار و به كار
پسنديده وادار و از كار ناپسند بازدار و
بر آسيبى كه بر تو وارد آمده است شكيبا
باش. اين [ حاكى ] از عزمِ در امور است.»
«پروردگارا، من [ يكى از ] فرزندانم را در
درّه اى بى كشت، نزد خانه محترم تو،
سكونت دادم، پروردگارا، تا نماز به پا
دارند، پس دلهاى برخى از مردم را به سوى
آنان گرايش ده و آنان را از محصولات [
مورد نيازشان ] روزى ده، باشد كه
سپاسگزارى كنند.»
1 ـ امام علىّ عليه السّلام : پيامبر
خدا صلّى الله عليه و آله با خواندن نماز
خود را به رنج مى افكند، با آنكه مژده
بهشت شنيده بود. چون خداوند سبحان گفت: (و
خانواده ات را به نماز فرمان ده و خود بر
آن شكيبا باش). پس
خانواده اش را به آن فرمان مى داد و خود
بر انجام آن شكيبايى مى ورزيد.
2 ـ عايشه: پيامبر [ پاسى
] از شب را نماز مى خواند و در پايان، به
من مى گفت: برخيز و نماز وتر بخوان.
3 ـ پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله :
براى داود پيامبر خدا ساعتى از شب بود كه
در آن، خانواده اش را بيدار مى كرد و مى
گفت: اى خاندان داود! برخيزيد و نماز
بخوانيد. همانا اين ساعتى است كه خداوند
دعا را در آن اجابت مى كند، مگر از ساحر و
باجگير.
4 ـ امام علىّ عليه السّلام : به
پسرانتان، نماز را بياموزيد و هنگامى كه
به هشت سالگى رسيدند بر آن، مؤاخذه اشان
كنيد.
|
