|
منابع
حديث شيعه ، عنوان فهرستى است مشتمل بر
كتابهاى چاپى حديث شيعه كه بتوان آن ها را
در هر يك از دسته هاى زير ، جاى داد :
1) كتابهاى صرفاً حديثى كه هدف مؤلّفان آن
ها «جمع آورى حديث» يا «تدوين موضوعىِ
احاديث» (مثلاً در زمينه كلام ، تفسير
رجال و . . .) بوده است و تا 1320هجرى قمرى
تأليف يافته اند . در اين گونه كتابها
ممكن است «بيان» يا «شرح» مختصرى به
همراه بعضى احاديث ، آمده باشد .
مثال : الكافي ، الإستبصار ، اختيار معرفة
الرجال ، بحار الأنوار ، مستدرك الوسائل .
2) كتابهايى كه به نقل «افعال» يا «تقرير»
معصومان اختصاص دارند يا دست كم فصلى از
آن ها چنين است و تا 1111 هجرى قمرى تأليف
يافته اند ، از قبيل كتب تاريخ و مناقب .
مثال : اللهوف ، مدينة المعاجز ، المناقب
، الإرشاد ، العوالم .
3) كتابهاى ممزوج با حديث كه براى هدفى
ديگر ، غير از «جمع آورى حديث» نوشته شده
اند ؛ امّا در احاديثى منفردند و وجه غالب
آن ها حديثى است يا قدمت تاريخى دارند
(يعنى تا 1111 هجرى قمرى تأليف يافته اند) و
به عنوان منبع حديث ، شناخته مى شوند .
مثال : روضة الواعظين ، احقاق الحق ،
تنبيه الخواطر (مجموعة ورّام) .
4) كتابهاى شرح حديث كه داراى قدمت تاريخى
(يعنى تأليف شده تا 1111 هجرى قمرى) بوده ،
در احاديثى منفرد باشند .
مثال : منهاج البراعة ، الوافى .
يادآورى ها :
الف) اين فهرست ، در دست تكميل است .
ب) كتب خطّى در اين فهرست نيامده اند .
ج) مقصود از «شيعه» سه فرقه اماميه ،
زيديه و اسماعيليه است .
د) محدوده زمانى مورد نظر در اين فهرست ،
از عصر أئمّه تا 1320 هجرى قمرى (پايان حيات
ميرزا حسين نورى ، مؤلف «مستدرك
الوسائل») بوده است .
هـ ) سال 1111 هجرى قمرى ، پايان حيات علامه
محمدباقر مجلسى (مؤلف «بحار الأنوار»)
است .
|
